header image

Cambodja

28/12/2010 – 21/01/2011

Fietsen van Bangkok naar Siem Reap

Vanuit Bangkok zijn wij naar Koh Chang gefietst waar we kerst hebben gevierd. Vanuit daar zijn we verder zuid-oostelijke richting gefietst en bij Hat Lek de grens overgestoken naar Cambodja.

Na een aantal dagen fietsen in het afgelegen en zeer arme deel van Cambodja kwamen we aan in de badplaats Sihanoukville. Na een geweldig O&N hier na vier dagen vertrokken richting Phnom Phenn. Onderweg zijn we langs de kust plaatsen Kampot en Kep gekomen, populair onder reizigers en Cambodjanen vanwegde de lekkere krab en de koloniale Franse invloeden.

De hoofdstad Phnom Phenn, was een aangename verrassing. De stad verschilt nogal met de andere Azieatische steden die we tot nu toe hebben gezien. Er is alleen maar laagbouw, de wijken zijn enorm breed opgezet maar het verkeer doet niet onder aan een miljoenen stad.

Na drie dagen in de hoofdstad rondslenteren zijn we verder gefietst naar Battambang. Onderweg hebben we een excursie gedaan over de floating village’s. Erg indrukwekkend, en appart te zien dat mensen in zulke kleine hutjes kunnen leven op het water. Alles gebeurd in en om de rivier, zowel het wassen van kleding / pannen of zichzelf maar ook wordt het gebruikt als drinkwater en toilet. Wat zijn de mensen hier toch arm…

Vanuit Battambang de boot gepakt naar Siem Reap om de tempels van Angkor te bezoeken. Het was leuk het leven langs de weg te vervangen voor het leven langs de waterkant, wat toch heel anders is. De bootreis duurde iets langer dan verwacht maar na 10 uur kwamen we dan uiteindelijk aan. Met de zonsondergang in onze rug hebben we de laatste 20 km gefiets naar ons hostel. Hier stonden de lieve cambodjaanse mensen met een welkomsdrankje ons op te wachten, zo zien we dat graag De afgelopen twee dagen hebben we  de tempels bewonderd. We waren opnieuw echte  toerist, werden door een tuktuk rondgeleid en alle ins en outs zijn door de gids verteld. Bedankt papa en mama van Lieke, het was erg mooi.

Vanaf Siem Reap gaan we via het noorden naarLaos. We zullen hier van de hoofdweg gaan afwijken en hopen zo binnendoor in een aantal dagen de grensovergang te bereiken. We hebben weer zin om op de fiets te stappen en zijn en benieuwd naar de slechte wegen die gaan komen en natuurlijk naar Laos.

Het fietsen in Zuid-West Cambodja

Na de grens over te zijn gestoken moesten we nog een aantal dagen fietsen voordat we in Sihanoukville aan komen waar we O&N  gaan vieren. De weg ernaar toe (wegnr. 48) is net aangelegd en betekend dus voor de plaatselijke bevolking dat ze hierdoor contact hebben met het kleine wegennetwerk van Cambodja. Omdat de Cambodjanen zelf hier te arm zijn en de dorpen te ver uit elkaar liggen wordt de nieuwe weg zelden gebruikt. Buiten af en toe een scootertje, een toeristenbus of een grote 4wd (pick-up) zijn we eigenlijk helemaal alleen op de weg. Omdat er heel veel houtkap heeft plaatsgevonden de laatste jaren kun je ver over de landschappen heen kijken. Dit geeft schitterende uitzichten en is erg anders i.v.m. met Thailand waar we veelal aan de kust of door de dichte begroeing fietsten. Desondanks bekijken we dit wel met een raar onderbuik gevoel, het feit dat 1/5 van het bos is gekapt de afgelopen 15 jaar.

Langs de weg komen we zelden dorpjes tegen en al helemaal geen steden. Gelukkig konden we wel ergens overnachten en zijn we een restaurant tegen gekomen. Dit betekend dat we niet altijd het plaatselijke voedsel, dat voornamelijk de arme bevolking eet, hoeven eten. Dit zijn namelijk potten die op tafel staan, en je eet dan dus gewoon wat de pot schaft. Het is erg vies, vooral zurig en zeker niet iets wat je wilt eten na een lange fietsdag!

De ochtenden hier zijn geweldig, veel kinderen met hun schooluniform aan zitten op de fiets op weg naar school. Overal horen we Hello Hello, en de echte waaghals durft ook nog te vragen  How are you and where do you go? (op z`n aziatisch) Toch zijn er tot onze grote schrik ook nog heel veel kinderen die niet naar school gaan en op blote voetjes lopen. Ondanks dat de openbare basisscholen niet veel geld kosten, kunnen veel ouders het niet betalen. Nu weten we dat dit komt door alle corruptie in het land. Zo moeten de kindjes vaak nog een paar honder riel extra aan de leraar geven buiten het gewonen schoolgeld om.

Ook zie je hier nog veel koeienkarren, paardenwagens en echt de oude ambachten. Het lijkt wel of we 100 jaar terug in de tijd gaan. Ondanks dat de meeste oudere geen woord engels spreken vinden ze het maar wat interessant dat wij voorbij fietsen en krijgen we altijd een grote glimlach toe geworpen.

Oud en nieuw 2010-2011

Het aftellen naar het nieuwe jaar hebben we gedaan in Sihanoukville, Cambodja. Deze badplaats is het mekka voor zowel de toeristen als de Cambodjanen zelf.

Oudjaars dag kwamen we er met de fiets aan nadat we net een aantal dagen door het armste deel van Cambodja hebben gefietst. We dachten wel gemakkelijk een slaapplaats te kunnen vinden maar dat viel tegen, alles zat bomvol en aan het strand was echt geen plek meer. Na 20 hostels te hebben bezocht, kwamen we gelukkig een guesthouse tegen in het centrum die nog voor 10 dollar (je betaald de grote bedragen in dollars, op de markt etc. is het in Riel) plaats had.

Oud en nieuw was echt een gekkenhuis, zoiets hebben we nog nooit mee gemaakt. De badplaats  bestaat uit een aantal stranden. Het bekendste strand is 4 km lang, in het eerste deel zijn vooral veel westerse toeristen en daarna veel Cambodjanen zelf. Al vanaf 21:00 uur gaat er continu vuurwerk af. Overal is er muziek, drank, eten, vuurwerk, straatkinderen, gezinnen, artietsen noem maar op! De Cambodjanen lagen soms al te slapen, de jongeren waren al dronken terwijl andere nog heerlijk aan het smikkelen waren. Het was gewoon een groot feest, zowel voor alle buitenlanders als voor de plaatselijke bevolking. We ontmoeten veel andere backpackers waar we een gezellig feestje op het strand mee bouwen tot in de vroege morgen. De dagen erna hebben we lekker op het strand geluierd en nog een dagje gesnorkeld. Het snorkelen zelf was niet zo spectaculair maar het eilandje waar we op gedropt waren was echt een paradijs. Samen met een zweedse famillie met vijf kinderen, hebben we een heerlijke verse vis bbq gehad en zaten we lekker te picknicken. We raakten aan de praat met wat plaatselijke vissers en op het einde krijgt ieder nog een verse vis cadeau, mmm heerlijk! Wat een schitterend leven hier en wat een contrast met de mensen die op het platteland wonen. Na drie dagen relaxen waren we weer opgeladen om verder te kunnen fietsen richting de hoofdstad Phnom Phenn.

Zomaar een doordeweekse avond

Na een lange fietsdag zijn we aangekomen in Takeo, een klein stadje waar voor toeristen eigenlijk weinig te doen is. Maar als fietser strand je hier en ga je toch het leven in Takeo ontdekken. Dit bleek leuker dan we in eerste instantie in gedacht hadden. Er was namelijk een groot meer waar alle plaatselijke jongeren een potje voetballen, verliefde stelletjes elkaar noodeltjes voeren en kindjes rondjes rennen. Ook wij zaten er tussen de mensen, uitkijkend over het meer en de zon zien ondergaan. Voor de meeste inwoners is dat dagelijkse prik, en dan zijn twee westerse mensen toch wel een stuk intressanter Vaak komen er dan studenten of scholieren naar ons toe die graag een praatje met ons willen maken om hun engels te verbeteren. We babbelen wat en proberen zoveel mogelijk van elkaars leven te weten te komen, in hoeverre dat gaat met het gebrekkige engels. Een drietal vragen worden altijd gesteld, 1) where are you from; 2) where do you go en als laatste en zeker ook de belangrijkste vraag wordt altijd een beetje giegelend gevraagd wie we nou eigenlijk zijn, oftewel getrouwd of niet… Want ja, wat doen anders een jongen en meisje zo met zn tweetjes aan de andere kant van wereld! Deze gesprekjes zijn vaak gezellig en nadat we met veel gebaren taal iets van elkaars leven te weten zijn gekomen keren de waaghalzen weer terug naar hun vrienden. Daar wordt dan met trots verteld wat ze met ons besproken hebben.

Als avondeten staat nog steeds rijst of noodels op het menu, als dessert is het vaak een soort fruitshake met een rauw ei-geel erin. Oftewel, een proteine shake goed voor de beentjes! Terwijl we op een plastic stoeltje zitten aan een gammel tafeltje (zoals ieder klein restaurantje) raken we aan de praat met twee mannen van een jaar of veertig. Vooral één man spreekt een beetje engels en samen lachen we wat af, want gezellig zijn de cambodjanen wel. Ondanks de verschikkelijke geschiedenis, is er geen enkel land waar we zijn geweest waar de mensen zo vrolijk zijn en ons allemaal een grote glimlach schenken. Vooral een glimlach van Lieke doet vaak het ijs smelten.

De andere man zit er wat stilletjes bij en kan het niet echt volgen, toch probeert hij iets te vragen. Lieke had al het vermoeden of hij wilde weten of we nou wel of niet getrouwd zijn. (Dat moet ook wel de andere twee vragen waren namelijk al gesteld haha! En ja hoor op het eind van de avond wordt de vraag dan eindelijk gesteld, het antwoord vind hij heel positief. Een mooie jonge meid van een jaar of 16 wordt geroepen en aan Wouter voorgesteld.  Met de vraag is dit geen leuke meid om mee te trouwen? Na veel gelach maken we ze duidelijk dat wij al bij elkaar horen en een derde toch wel veel vinden. Ze vinden het allemaal schitterend en we gaan blij terug naar ons guesthouse.

Siem Reap – Luang Prabang

Na al het cultuur van Cambodia`s oogappel Angkor Wat, springen we weer op de fiets om langzaam afscheidt te nemen van dit prachtige land. Maar eerst wachten ons nog een aantal mooie fietsdagen door de binnenlanden, om zo via verlaten dust-roads, richting het noord-oosten te gaan. In de dorpjes die we onderweg aandoen is de armoede van het land schrikbarend zichtbaar. Om half 9 `s ochtends zitten de mannen voor hun houten hutjes uit verveling aan het bier, lopen de kinderen met vieze kleding, snotterbellen en op bloote voeten over straat. Langs de weg worden hele stukken land en bos afgebrand en als een van de weinige auto`s die hier rijden ons inhalen is de stofwolk die als hem als een staart achtervolgd niet te harden. We hebben na deze dagen nog nooit zo verlangd naar een douche om het stof en vuil niet alleen van ons, maar ook van de fietsen af te spoelen (de kettingen hebben er aardig onder geleden). Eenmaal opgefrist fietsen we de volgende dag vanuit Stung Treng naar de Laotische grens. Cambodia heeft onze ogen geopend en ons mede door de verschrikkelijk geschiedenis aangegrepen en niet meer los gelaten.

Laos
De grensovergang met Laos bestond uit een setje houten gebouwtjes waar een paar mannen ons gewichtig aanstaren alvorens ze ons vertellen dat we voor de gratis entry-stempel toch een paar dollar moeten betalen. Als Lieke ze boos probeerd te vertellen dat dit nergens op slaat en we het niet gaan betalen, wordt er iemand van onder de tafel wakker gemaakt die ons strak aankijkt en duidelijk maakt dat het hier nou eenmaal zo werkt en als het ons niet bevalt we onze paspoorten niet terug krijgen. Tja… het gaat maar om een paar luttele dollars maar het idee dat je wordt gelicht is altijd vervelend. Waarom zijn grensovergangen  en de mensen die er werken nooit representatief voor het land!? Eenmaal in Laos bezoeken we de 4000 Island, zien de mekong-dolfijnen en relaxen in een hangmat wat op een van de eilandjes (Don Det). Vervolgens fietsen we verder in noordelijke richting en bezoeken het stadje Pakse. Hier ontmoeten we twee Nederlandse fietsers die voor een goed doel vanuit Nederland zijn gefietst; www.friensonwheels.nl. Zij hebben in China een groot deel van de route die wij ook hebben gepland gefietst en geven erg bruikbare tips, waarvan wildkamperen er een is. Lieke is helemaal enthousiast en de eerst volgende dag zetten we meteen de tent op.

De rest van de route richting het noorden is vooral veel van hetzelfde en de tegenwind maakt het er allemaal niet leuker op. We besluiten, mede doordat we onze China visa in Vientiane moeten regelen, 450km te smokkelen door de nachtbus te pakken van Savannaket naar Vientiane (hoofdstad van Laos). We regelen hier ons China visum en vertrekken richting het party stadje Vang Vieng, dat bekend staat om zijn tube-feesten aan de rivier. We vinden een rustig guest house waar we in de tuin onze tent kunnen opzetten en `s ochtens wakker worden van de luchtballonnen die we zien opstijgen tussen de bergen, want ja… daar zijn we nu zeker in belandt. We spenderen onze dagen hier met een groepje Nederlanders die we tijdens oud en nieuw al eens hadden ontmoet en een motor in Vietnam hadden gekocht om zuid-oost Azie mee rond te reizen. Mochten onze benen ons niet meer wille dragen of het fietsen beu zijn dan is de motor is volgens ons een goed alternatief voor fietsen om een land te ontdekken. Als backpacker ga je met de bus van hot-spot naar hot-spot en passer je zowel ons als alle geweldige dorpjes en uitzichten onderweg die wij wel aan kunnen doen.

Na een paar party dagen in Vang Vieng hebben we erg veel zin om aan de eerste echte beklimmingen van onze trip te beginnen. De weg richting Luang Prabang is werkelijk fantastisch! De uitzichten zijn fenomenaal en het zweet dat het ons kost om boven te komen is het meer dan waard. De weg is rustig, afgezien van de kolonnes Chinese auto`s die langs komen sjeezen omdat ze binnen de korte vakantietijd zoveel mogelijk van Laos willen zien. Ze rijden als gekken door de haarspeldbochten en zitten allemaal kauwgum kauwend met hun reusachtige veel te dure foto- en filmcamera`s strak tegen het raam geplakt. Eenmaal in Luang Prabang aangekomen een hostel gezocht en een aantal dagen met een andere Nederlandse jongen (Gijs) het stadje verkend en gezwommen in een van de mooie watervallen en tijdens een tripje met olifanten in de rivier.

Als je reist op de fiets betekend dit niet dat je je alleen maar in de middle of nowhere bevindt maar de afwisseling van rustige, ‘saaie’ en authentieke dorpjes met mooie bruisende touristische delen vinden we geweldig Hier kunnen we weer aan onze westerse eet behoeften voldoen en een gezellig gesprek voeren met andere reizigers onder het genot van een overheerlijke ‘BeerLao’. Hier kun je na een lange tijd van noodle soep en rijst weer een westerse pizza of stokbroodje eten. We zijn maar wat blij dat we op deze manier kunnen reizen!