header image

Mongolie

Na drie fantastische fietsweken komen we aan in Beijing. Het sightseeing kan beginnen, drie dagen hebben we de tijd om het Summer palace, Forbidden City en de Great wall te bezichtigen. We genieten van alle luxe in deze miljoenen stad, de mooie (soms verschrikkelijk lelijke) gebouwen en vooral van de Chinese toeristen zelf. Na dit alles is Hans klaar om te vertrekken en zwaaien we hem uit op het vliegveld. Voor ons begint het nieuwe avontuur; Mongolie. Na het regelen van het Mongoolse visum, nieuwe leesboeken en het ronddwalen in de stad, zijn wij ook klaar om weer op de fiets te springen.

Fietsen naar Mongolie 20-05-2011 t/m 30-05-2011

De eerste dag zijn we omringd door de chaos van de stad, maar na 40km komt ook aan dit een eind. Het gebied rond om Beijing is verbazingwekkend mooi, we fietsen door de bergen en de Chineese muur slingert om ons heen. Langzaam veranderd het groenne gebied in een glooiende droge stille vlakte. De laatste 400km fietsen we door Inner-Mongolie oftwel de Gobi dessert. Dit betekend voor ons naast de rust en de stilte vooral veel tegenwind en zandstormen. Ploeterend fietsen we 10 tot 12km/h, om de 20 minuten raast er een vrachtwagen voorbij en moeten de sturen goed worden vastgehouden om niet op de grond te belanden. Het landschap is schitterend, onderweg zien we wilde schapen, paarden en zelfs kamelen. Het zoeken van een kampeerplek wordt steeds lastiger, door de harde wind en de vele zandstormen is een beschut plekje vinden echt een must. Gelukkig zijn er af en toe lege stationgebouwetjes waar we beschut kunnen staan door enkele muren. Ondanks dit staat de tent bijna horizontaal en ligt er s’ochtends meer zand in ons tentje dan in de gehele dessert.

Na zes zware fietsdagen bereiken we dan eindelijk de grens met Mongolie. De grens blijk je niet met eigen vervoer over te mogen, het is namelijk neutraal terrein (niemandsland)! Na veel gehannes kunnen dan eindelijk de fietsen bovenop de jeep en betalen we veel te veel voor de laatse kilometer die ons uit China moet leiden. Chagerijnig en moe bereiken we Mongolie, door de harde wind en de zandstormen bedenken we ons. Mongolie is waarschijnlijk beter te bezichtigen per Jeep dan per fiets. Omdat we toch wel graag in Oost-Europa willen fietsen pakken we s’avonds de trein naar Ulaanbaatar, om zo genoeg tijd over te houden voor onze Europa plannen. Het regelen van een treinticket is erg chaotisch, drie uur lang staan we in de rij te duwen en te trekken, alle macho mannentjes kruipen op het allerlaatste moment nog voor en vrouwen verlaten huilend de rij. Op het laatst als de gekte echt te gek wordt komt de politie en worden er waarschuwing schoten afgevuurd met een electrisch pistool. Een kwartier voordat de trein vertrekt kunnen we nog twee tickets bemachtigen. Snel pakken we onze spullen bij elkaar en stappen we de trein in. Ook dit gaat niet zonder slag of stoot, een dronke vent wil niet dat onze fietsen naar binnen gaan. Scheldend en foto`s makend probeert hij ons tegen te houden, gelukkig worden we op het allerlaatste moment toch geholpen door de conductrices en kunnen de fietsen mee. Phoe, in de trein gaat het er rustig aan toe. We merken meteen dat we in een ander land zijn, de mensen zijn afstandelijk, ook al waren we wel erg verwend met de nieuwschierige lieve Chinezen.

Aangekomen in Ulaanbaatar ontmoeten we een Zweedse en Zwitserse jongen, samen met hen hebben we een trip van drie weeken met een Russische minivan door centraal en noord Mongolie geboekt.

Trip door Mongolie 31-05-2011 t/m 19-06-2011
Als vier stoere bikkels staan we in de ochtend te wachten om te beginnen aan onze trip. De 32 jarige Zwitser is een echte outdoorsporter, in zeven maanden heeft hij heel Alaska doorgelopen, doet paraglyding en iedere andere bizarre sport die in je opkomt. De twintigjarige Zweed komt net terug van een jaar militairedienst en ook hij is klaar voor de trip. De minivan met chaffeur en onze gids pikken ons op. Al snel blijkt onze gids, een stadse, niet ervaren en vooral luie tiener te zijn. Dit zou voor iedere toerist geen probleem zijn maar wij geven hem een schop onder zijn kont! Het is opnieuw een bevestiging van hoe westers we eigenlijk zijn. Het meest uit je dag halen en nadenken over je bestaan, is echt niet altijd vanzelfsprekend. Hier gaat het leventje er anders aan toe, de mensen werken ongeveer vier maanden per jaar (tijdens de zomer) en daar houdt het mee op. Het leventje gaat er relaxed aan toe maar de vooruitgang is nihil. Dit is vooral op het platteland zichtbaar, het vee wordt nog gehoed per paard, buiten de geasfalteerde wegen rondom Ulaanbatar zijn er geen (geasfalteerde) wegen, mensen leven in een ger, en het eten is erg sober.

Gelukkig is onze gids een goede chef en weet hij van; ui, aardappel, pasta, bloem en af en toe wortel of schapenveels, ons telkens te verrassen. Tijdens de trip camperen we in een tent of slapen we in een ger. Een ger is een typische mongoolse tent, waar de gehele familie in leeft. Midden in de tent staat een stoof om het binnen behagelijk te maken en het eten op te bereiden. Opvallend is dat mensen zelfs in de steden in een ger leven omdat dit het goedkoopste is en mocht je willen trouwen je als man alles moet betalen voor de vrouw waardoor veel nieuwe stelletjes in een ger aan de rand van de stad belanden..

Het landschap is schitterend, in het noorden erg bosrijk met veel water terwijl centraal en vooral zuid (Gobi Dessert) de steppes de overhand hebben. Het Kohvsgol lake bezochten we per paard, daarna trekken we over de bergen richting een van de Reindeer families.Onze gids wordt twee keer van zijn paard gegooid en zit als een bang Mongooltje de rest van de week uit. Ook voor ons is het rijden van een paard vreemd, maar gelukkig hebben we het snel onder de knie. De tocht is schitterend en zeker een van de hoogte punten van Mongolie. We hebben tijdens de trip veel geballenjaagd (onder de niet kenners gekaart) en `s avonds biertjes gedronken.

Terug in Ulaanbatar, wassen we ons zelf (dit was ook wel nodig, want 1 douche in drie weken is niet voldoende om fris te blijven hebben we gemerkt ;-) ook onze kleren konden na het melken van koeien en het staan in geitenstrond wel een opfrisbeurtje gebruiken.