header image

Thailand

03/12/2010 – 28/12/2010 

Krabi – Bangkok

De vorige keer zijn we geeindigd in Krabi, vanhier uit zijn we verder gefietst in noord-westelijke richting om weg nr. 4 te volgen om uiteindelijk in Bangkok uit te kunnen komen. Hoewel de 4 een snelweg is, is hier goed op te fietsen. De weg is vlak en doordat er zoveel rondom de weg gebeurd (de huizen staan practisch naast de snelweg) letten de weggebruikers goed op en zijn bedacht op onverwachte dingen op de weg zoals fietsers. Ondanks dit proberen we waar het kan wel de kleinere weggetjes te pakken, de omgeving is dan toch wel een stuk mooier en de uitlaatgassen stukken minder. We fietsen tot Khura Buri om vanaf hier (vanwege de tijdsdruk om het vliegtuig te halen) de bus naar het noord-oostelijker gelegen Chumphon te pakken. Vervolgens is Wouter ziek geworden, waardoor we weer wat vertraging hadden. Vervolgens hebben we met de trein vanuit Pran Buri, Bangkok bereikt. We hebben ongeveer 500 km gefietst van de in totaal 1000km om Bangkok te bereiken vanuit Krabi. In totaal staat de teller nu op 1170km van Kuala Lumpur – Bangkok. In Bangkok hebben we afscheidt genomen van Jurran die naar Melbourn, Australie vliegt. We hebben een super maand met z’n 3en gehad, nu moeten we het verder met z’n tweetjes klaren.

Ziekenhuisbezoek

Die dag vertrekken we vanuit Prachuap Khiri Khan, een mooi plaatsje langs de oostkust van Thailnd,+/- 300km onder Bangkok. Dit is Wouter zijn vierde dag dat hij last heeft van diarree en dit begint zijn fitheid “aan te tasten”. Toch vertrekken we met volle moed aan de etappe, deze zal ongeveer 80km zijn. Al snel blijkt Wouter zich steeds slechter te voelen en we besluiten dan ook zo snel mogelijk een plaats te zoeken waar we kunnen overnachten. Dit is makkelijker gezegd dan gedaan, we zijn inmiddels in een National Park beland waar dan ook geen kip / Thai te bekennen is. Het landschap is schitterend maar dit maakt Wouter nog niet beter.

Uiteindelijk komen we na 65km eindelijk iets tegen, in een klein plaatsje strak naast het strand. Het is dan wel duur maar Jurran en Lieke krijgen Wouter niet overgehaald om nog verder te fietsen en de locatie was ook niet zo verkeerd (lees; paradijselijk). Wouter duikt meteen het bed in en Jurran en Lieke gaan op pad om de plaatselijke grot te bezoeken en daarna verder te relaxe aan het strand. Rond een uurtje of vijf keert Lieke terug en blijkt Wouter zich niet veel beter te voelen, maar juist slechter! Naast de diarree heeft hij nu ook koorts en is hij begonnen met overgeven.

Jurran en Lieke wilde rond zes uur wat gaan eten, maar er was gewoon helemaal niks. Of gekker nog niks was open! Dit is volgens ons de enige plek in heel Thailand waar het niet krioelde van de etenstentjes en marktjes. Omdat het dichtsbijzijnde stad 30km verderop lag en het helemaal donker was gingen we proberen om bij iemand thuis mee te eten. Bij het aanspreken van de eerste famillie hadden we al beet. De man des huizes bleek zelf uit het Midden-Oosten te komen en nodigde ons meteen uit om mee te eten samen met de rest van de wel afkomstige Thaise famillie. Op het menu stond een overheerlijk verse vis barbeque, tot grote vreugde van onze visliefhebber Jurran (niet dus!) Omdat er geen andere mogelijkheid was namen we het aanbod hartelijk in ontvangst. De biertjes kwamen meteen op tafel en de Arabier bleek nogal van een glaasje te houden. Na het praten over de reis kwam Wouter zijn ziek zijn aan bod. Ze boden ons aan om met hem naar de docter, oftewel het ziekenhuis te brengen. Omdat Wouter zich ondertussen toch wel heel beroerd voelde en we nogal in een onbewoonde wereld terecht waren gekomen, kwamen tot de conclusie dat dit een goed idee zou zijn.

De Arabier en een plaatselijke man uit het dorp die als tolk fungeerd voorin en wij met z’n drietjes achterin, gingen met een rustig tempo naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis. Tijdens deze rit dronk de man ongestoord verder aan zijn Heineken biertje (een fles van 640ml!). Aangekomen in het juiste ziekenhuis werd na het invullen van de papieren wouter al snel op de eerstehulp afdeling geholpen. Op een krakkemikkig ziekenhuisbedje werd hij aan het infuus gelegd en kreeg hij een spuit in z’n bil tegen de misselijkheid. Langzaam voelde hij zich wat beter en kon hij gelukkig na ongeveer twee uur na huis en hoefde hij niet in het ziekenhuis te overnachten. Wouter was niet de enige “zieke” op de eerste hulp, ook was er een dronke militair die net gebeten was door een hond met rabies, schrik! De wond liet hij aan iedereen zien die maar in de buurt was en het liefst zou hij je nog willen knuffelen ook. Echt gechameerd waren we niet van hem, maar door vriendelijk te blijven lachen probeerd we hem op een afstandje te houden en dit gelukkig met succes.

Voordat we weer terug gingen naar het kleine dorpje aten Jurran en Lieke samen met de Arabier en de andere man nog wat. De Arabier dronk hierbij nog een aantal biertjes en nam nog wat biertjes mee voor onderweg. De terug weg ging na al dit gezuip dan ook zeker niet meer in een recht lijn, gelukkig reed hij erg langzaam. We waren maar al te blij dat we het ritje naar het ziekenhuis met z’n drietjes hadden overleefd.

Bangkok uitfietsen

Om 6.45 am gaat de wekker, naast het geluid van de wekker horen we het getoeter op straat en vechtende honden en katten. De zon komt net op en verschijnt boven de wolkenkrabbers, wat een uitzicht. Na een korte douche pakken we onze tassen in en werpt Wouter nog een laatste blik op de kaart. Na een “stevig” ontbijt (yoghurt met chocopops) en het bijvullen van de bidons zijn we klaar om deze miljoenen stad uit te fietsen.

De eerste kilometers (in het Thai: kilo), waren erg druk en hectisch. We fietsen zowel met het verkeer mee als tegen het verkeer in om zo de weg ‘Rama IV’ te bereiken die ons de stad uit zal gaan leiden. Met onze bepakte fietsen zigzagte we door het drukke auto- en scooter verkeer. De wegnummers op het kladpapiertje navigeren ons naar de buitenwijken van de immens grote stad. De lucht van gebakken vlees en uitlaatgassen komt ons tegemoed. Goed oplettend ontweken we de honden, kuilen, rioleerputten en andere hindernissen van de weg. Na 15km te hebben gefietst bereiken we de grootte hoofdweg (lees; autosnelweg) die ons de stad verder uit gaat leiden.

Na een uur lang hard te hebben doorgefietst bereiken we uiteindelijk, bezweet , glimmend van de zonnebrand en vies van al het stof en uitlaatgassen, de rand van de stad. De auto’s, vrachtwagens, scooters en tuktuk’s razen ons voorbij, ondanks of juist dankzij deze chaos zijn alle verkeersdeelnemers zeer allert. De stad uitfietsen vinden we dan ook een verantwoorde en gave onderneming.

Rond twee uur kwamen wij totaal bezweet (lees: doorweekt) maar voldaan aan in Chon Buri, onze eindbestemming van die dag (+/- 75km). Het zoeken van een hotel gaat gemakkelijk, ondanks dat de mensen nauwlijks engels spreken, is er altijd wel een Thai die op zn scootertje ons naar een hotel brengt. Na het nemen van een frisse / ijskoude douche hebben we onze buikjes kunnen vullen met een bordje noodel soep en andere plaatselijke lekkernijen.

Kerst

Kerst hebben we gevierd op Koh Chang, het tweede grootste eiland van Thailand. Van Lieke’s broers hebben we twee luxe hotelovernachtingen gehad en het voelde daarom ook echt aan als een feestje, nogmaals bedankt. We hebben veel op het strand gelegen, met een scootertje het eiland rond gescheurd, genoten van al het luxe eten en de lekkere drankjes. Een kerstgevoel zat er dit jaar niet in, ondanks dat de Thaise mensen erg hun best hadden gedaan door een kerstboom op te zetten. Maar met 35 graden, het zweet dat over je rug loopt, voelt het toch niet als kerst!

Tijdens het rondrijden overdag zien we veel leuke barretjes maar s’avonds zijn deze als sneeuw voor de zon verdwenen. Overal zie je de dames in hun kerstpakje onder de rode verlichting aan de bar staan. Deze dames verkeren veelal in het gezelschap van een vieze fatsige blanke vent! Wat is die seksindustrie hier toch walgelijk! Lachend kijken we elkaar aan en rijden maar snel terug naar ons resort waar we maar het zwembad duiken en daar iets drinken.

Fietsen van Bangkok naar Siem Reap

Vanuit Bangkok zijn wij naar Koh Chang gefietst waar we kerst hebben gevierd. Vanuit daar zijn we verder zuid-oostelijke richting gefietst en bij Hat Lek de grens overgestoken naar Cambodja.

Na een aantal dagen fietsen in het afgelegen en zeer arme deel van Cambodja kwamen we aan in de badplaats Sihanoukville. Na een geweldig O&N hier na vier dagen vertrokken richting Phnom Phenn. Onderweg zijn we langs de kust plaatsen Kampot en Kep gekomen, populair onder reizigers en Cambodjanen vanwegde de lekkere krab en de koloniale Franse invloeden.

De hoofdstad Phnom Phenn, was een aangename verrassing. De stad verschilt nogal met de andere Azieatische steden die we tot nu toe hebben gezien. Er is alleen maar laagbouw, de wijken zijn enorm breed opgezet maar het verkeer doet niet onder aan een miljoenen stad.

Na drie dagen in de hoofdstad rondslenteren zijn we verder gefietst naar Battambang. Onderweg hebben we een excursie gedaan over de floating village’s. Erg indrukwekkend, en appart te zien dat mensen in zulke kleine hutjes kunnen leven op het water. Alles gebeurd in en om de rivier, zowel het wassen van kleding / pannen of zichzelf maar ook wordt het gebruikt als drinkwater en toilet. Wat zijn de mensen hier toch arm…

Vanuit Battambang de boot gepakt naar Siem Reap om de tempels van Angkor te bezoeken. Het was leuk het leven langs de weg te vervangen voor het leven langs de waterkant, wat toch heel anders is. De bootreis duurde iets langer dan verwacht maar na 10 uur kwamen we dan uiteindelijk aan. Met de zonsondergang in onze rug hebben we de laatste 20 km gefiets naar ons hostel. Hier stonden de lieve cambodjaanse mensen met een welkomsdrankje ons op te wachten, zo zien we dat graag De afgelopen twee dagen hebben we  de tempels bewonderd. We waren opnieuw echte  toerist, werden door een tuktuk rondgeleid en alle ins en outs zijn door de gids verteld. Bedankt papa en mama van Lieke, het was erg mooi.

Vanaf Siem Reap gaan we via het noorden naarLaos. We zullen hier van de hoofdweg gaan afwijken en hopen zo binnendoor in een aantal dagen de grensovergang te bereiken. We hebben weer zin om op de fiets te stappen en zijn en benieuwd naar de slechte wegen die gaan komen en natuurlijk naar Laos.